Use Platt
Se goiht dauhenne wie Schnoi vüe de
Sunne,
use olle Sprauke, use Platt.
Schwauer doit se sik all in usen Munne,
un äuk nit lichter up`n Blatt.
Wann woi witt hollen, wat näuh bliewen,
dann is et niu de höchste Toit,
dann gehört de viel van upgeschriewen,
bevüe de läste Räst vegoiht.
Üewer Jauherhunnerte was et in, dat
Platt,
hiät some Schülligkoit daun.
Et lutt vandage äuk näuh gutt,
me mott dc mänt mit ümmegauhn.
Dat et Platt im niggen Jauherdiusend
näuh giwt
wi woi nauhehelpen un us möggen.
Wann ümmer wuet dauvan hangen bliwt,
dann sall `t us alle wahne fröggen.
[Josef Schulte, Störmede]
|
Unser Platt
Sie geht dahin wie Schnee vor der Sonne,
unsere alte Sprache, unser Platt.
Schwer tut se sich schon in unserem Munde,
und auch nicht leichter auf m Blatt.
Wenn wir wollen halten, was noch geblieben,
dann ist es nun die höchste Zeit,
dann gehört viel davon aufgeschrieben,
bevor der letzte Rest vergeht.
Über Jahrhunderte war es in, das Platt,
hat seine Schuldigkeit getan.
Es lautet heute auch noch gut,
Man muß nur damit umgeh'n.
Das es Platt im neuen Jahrtausend noch
gibt,
wollen wir nachhelfen und uns mühen.
Wenn immer etwas davon hängen bleibt,
Dann soll es uns alle sehr freuen.
[Josef Schulte, Störmede]
|